„Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej" | Rozmowa po seansie
Rozmowa po seansie filmu „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” – jednego z najciekawszych polskich debiutów ostatnich lat. Po pokazie spotkaliśmy się z twórcami filmu. W rozmowie udział wzięli reżyserka i scenarzystka Emi Buchwald, współscenarzysta Karol Marczak, dźwiękowczyni Aleksandra Landsman, kompozytorka Katarzyna Gawlik, producentka Katarzyna Malinowska (Studio Munka) oraz aktorzy: Izabella Dudziak, Karolina Rzepa, Bartłomiej Deklewa i Tymoteusz Rożynek. Spotkanie poprowadził Igor Kierkosz. Scenarzyści opowiadają o inspiracjach literackich, m.in. prozą Salingera, i o strukturze filmu podzielonego na akty, które układają się w rodzinną sagę. Kluczowe było stworzenie specyficznego języka rodzeństwa – nieuniwersalnego, intymnego i prawdziwego. Karol Marczak zdradza kulisy wspólnej pracy nad scenariuszem i momentów twórczej prokrastynacji, które paradoksalnie pomagają oswoić pustą kartkę. Aktorzy mówią o szybko zbudowanej więzi i dynamice rodzeństwa, a także o trudnych scenach realizowanych w realnym ruchu miejskim. Każda z postaci otrzymała własny, symboliczny sposób kontaktu z rzeczywistością: dla jednych jest to Dusiołek, dla innych bliźniacze postaci spotykane na ulicach, a dla Jany – sztuka i przygotowywana wystawa. Producentka Katarzyna Malinowska podkreśla, że w pracy nad debiutami najważniejsze są odwaga, autentyczność i oryginalny głos. Już na etapie scenariusza było jasne, że powstaje film świeży i inny niż wszystko dookoła. Nawet Dusiołek – największe ryzyko projektu – okazał się jednym z jego najmocniejszych elementów. To rozmowa o pamięci, fantazji i rodzinnych więziach, które wracają jak duchy z przeszłości i nieustannie wpływają na teraźniejszość. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Brat" | Rozmowa po seansie
Czy brak ojca można wypełnić czymkolwiek innym? I jak taka pustka kształtuje dorosłe życie? Po seansie filmu „Brat” podczas Festiwalu 28. Orłów rozmawialiśmy z twórcami o źródłach tej historii i emocjach, które stały się jej fundamentem. W spotkaniu udział wzięli: reżyser Maciej Sobieszczański, aktorzy Agnieszka Grochowska, Filip Wiłkomirski, Tytus Szymczuk, Julian Świeżewski, Hanna Gondko i Julian Zbiróg, realizator dźwięku Tomek Wieczorek oraz producenci Izabela Wójcik i Dariusz Jabłoński. Rozmowę poprowadziła Anna Serdiukow. Reżyser przywołał scenę rozmowy chłopca z ojcem przez mur więzienia - doświadczenie samotności i niemożności kontaktu, które stało się impulsem do powstania filmu. To właśnie niespełniona potrzeba ojca przenika całą opowieść - od dziecięcego pragnienia bliskości po moment odrzucenia. Izabela Wójcik podkreślała wielowarstwowość scenariusza. „Brat” to nie tylko historia o ojcu, ale także o matce, o rodzeństwie i o tym, co dzieje się z dziećmi w momentach granicznych. Młodzi aktorzy opowiadali o swoich drogach do projektu - od castingu po doświadczenia sportowe, które pomogły im budować role poprzez ciało, wysiłek i dyscyplinę. Zapraszamy do obejrzenia rozmowy. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Ministranci" | Rozmowa po seansie
Czy młodzi naprawdę mają dziś wpływ na rzeczywistość, czy tylko jego pozór? Po seansie filmu „Ministranci” odbyło się spotkanie z twórcami. O kulisach produkcji opowiadają reżyser Piotr Domalewski, aktorzy i aktorki Bruno Błach-Baar, Tobiasz Wajda, Daria Kalinchuk i Kamila Urzędowska, producent Leszek Bodzak oraz autor muzyki Wojciech Urbański. Rozmowę poprowadził Igor Kierkosz. Piotr Domalewski mówi o osobistych źródłach filmu - dorastaniu na blokowisku i wieloletnim doświadczeniu bycia ministrantem. „Ministranci” wyrastają z potrzeby uczciwej rozmowy o instytucjach, odpowiedzialności i bezsilności, z którą mierzą się młodzi bohaterowie w świecie pozornej kontroli i realnych ograniczeń. Aktorzy opowiadają o budowaniu relacji na planie, dużej swobodzie w pracy nad dialogami i odpowiedzialności, jaka spoczywała na młodych wykonawcach. Film szybko przestał być przygodą, a stał się zobowiązaniem - wspólnym doświadczeniem wymagającym koncentracji i zaufania. Kamila Urzędowska i Daria Kalinchuk mówią o pracy nad emocjonalnie wymagającymi postaciami oraz o reżyserskiej uważności, która pozwalała szukać prawdy bez oceniania. Z kolei Wojciech Urbański zdradza kulisy pracy nad muzyką, która - choć pojawia się na końcu procesu - stała się jednym z kluczowych elementów budujących duchowy i emocjonalny wymiar filmu. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Dom dobry" | Rozmowa po seansie
Rozmowa po seansie filmu „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego - o kinie, które nie kończy się wraz z napisami. Po pokazie filmu odbyło się spotkanie z reżyserem Wojciechem Smarzowskim oraz odtwórcami głównych ról: Agatą Turkot i Tomaszem Schuchardtem. Dyskusję poprowadził Krzysztof Kwiatkowski. Wojciech Smarzowski opowiada o odpowiedzialności, jaka towarzyszyła pracy nad filmem, oraz o decyzjach obsadowych, których fundamentem było zapewnienie bezpieczeństwa aktorce grającej główną bohaterkę. Na każdym etapie produkcji twórcy konsultowali się z psychologami, psychiatrami i - co najważniejsze - z kobietami, które doświadczyły przemocy domowej. Ich głos stał się podstawą całej opowieści. Reżyser dzieli się także doświadczeniami ze spotkań z publicznością po premierze filmu. Skala reakcji przerosła jego oczekiwania - kobiety zaczęły publicznie mówić o własnych traumach, a film stał się impulsem do realnych działań pomocowych. Po premierze odnotowano znaczący wzrost zgłoszeń przemocy domowej, a podczas jednego z wydarzeń udało się zebrać środki na mieszkania dla osób wychodzących z przemocy. Agata Turkot mówi o niezwykle wymagającej pracy nad rolą, która wymagała stałej dbałości o własną higienę psychiczną. Aktorka podkreśla, że grała dwie różne wersje tej samej bohaterki – każdą z innymi motywacjami i środkami aktorskimi. Komfort schodził tu na dalszy plan - najważniejsze było przełamanie tabu i oddanie głosu kobietom doświadczającym przemocy. Tomasz Schuchardt mówi wprost: przemoc nie ma żadnych usprawiedliwień. Zwraca uwagę na to, jak język traci dziś swoją siłę, a słowa przestają oddawać wagę czynów. Jego motywacją było okazanie szacunku kobietom, które podzieliły się swoimi historiami - bez półśrodków i bez łagodzenia prawdy. To rozmowa o odpowiedzialności kina i o tym, że film może stać się narzędziem realnej zmiany. Jeśli Ty lub ktoś z Twojego otoczenia doświadcza przemocy domowej, pomoc jest dostępna całą dobę: Niebieska Linia: 800 120 002 Feminoteka: 888 88 79 88 Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Franz Kafka" | Rozmowa po seansie
Jak opowiedzieć o Kafce, nie robiąc klasycznej biografii? Jak filmować Pragę tak, by stała się częścią wewnętrznego świata bohatera? Po seansie filmu „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland odbyło się spotkanie poświęcone kulisom powstawania jednej z najbardziej nieoczywistych opowieści biograficznych ostatnich lat. O filmie rozmawiali autor zdjęć Tomasz Naumiuk, producent Marcin Wierzchosławski oraz Sandra Korzeniak - odtwórczyni matki Franza Kafki. Rozmowę poprowadził Artur Zaborski. Tomasz Naumiuk opowiada o dołączeniu do projektu w trakcie realizacji „Zielonej granicy” oraz o scenariuszu, który od początku wymykał się klasycznym ramom biografii. Jak podkreśla, twórczość Kafki i jego związek z Pragą są Agnieszce Holland szczególnie bliskie - reżyserka wielokrotnie mówiła o nim jak o duchowym starszym bracie. To osobiste osadzenie stało się fundamentem filmu. Dużym wyzwaniem były zdjęcia w Pradze. Ekipa jako pierwsza od 30 lat otrzymała zgodę na realizację scen na Moście Karola. Ograniczenia techniczne wymusiły niestandardowe rozwiązania operatorskie - kamera i światło miały być jak najprostsze, niemal przezroczyste, by pomóc widzowi zanurzyć się w świecie Kafki. Sandra Korzeniak zdradza kulisy swojej pracy nad rolą. Przygotowania rozpoczęła od intensywnej, samotnej nauki języka niemieckiego, którego wcześniej nie znała – z zapisu fonetycznego i nagrań. Dopiero później przyszła praca z partnerami i żywym językiem na planie. Aktorka opowiada też o dynamicznym stylu pracy Agnieszki Holland, łączącym dużą wolność aktorską z precyzyjnymi, oszczędnymi wskazówkami. To rozmowa o Pradze i kinie, które nie tłumaczy Kafki - lecz wciąga widza w jego tajemnicę. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Gość" | Rozmowa po seansie
Gdzie kończy się dokument, a gdzie zaczyna realna pomoc? Po seansie filmu „Gość” spotkaliśmy się z jego twórcami. O pracy nad dokumentem opowiadają reżyserzy Zuzanna Solakiewicz i Zvika Gregory Portnoy, producentka Maria Krauss oraz autor muzyki Michał Pepol. Dyskusję poprowadził Krzysztof Kwiatkowski. Reżyserzy mówią o ekstremalnych warunkach zdjęciowych i logistycznych, które były obciążające nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. Zvika Gregory Portnoy podkreśla, że w trakcie realizacji granica między filmowcem a aktywistą wielokrotnie się zacierała. Ekipa, wchodząc do lasu, nie była jedynie obserwatorem - często stawała się realnym uczestnikiem działań humanitarnych. To właśnie wtedy poznali Maćka, bohatera filmu, którego energia i determinacja stały się impulsem do dalszej pracy. Zuzanna Solakiewicz zwraca uwagę na ogromne znaczenie przygotowania prawnego i odpowiedzialności etycznej. Realizacja filmu wymagała wyjątkowej ostrożności, świadomości konsekwencji i ciągłego ważenia decyzji – zarówno filmowych, jak i ludzkich. Michał Pepol opowiada o specyfice pracy nad muzyką do dokumentu. Choć emocje bohaterów podsuwały mu wyraziste pomysły dźwiękowe, ścieżka musiała pozostać powściągliwa - nie budować emocji, lecz subtelnie im towarzyszyć. Dopiero z dystansu mógł spojrzeć na film jako całość, bez analizy własnych rozwiązań. Choć zdjęcia powstały w 2021 roku, twórcy zdecydowali się wstrzymać premierę ze względu na bezpieczeństwo bohaterów. Dziś temat filmu pozostaje równie aktualny i wciąż wywołuje silne emocje. Zapraszamy do obejrzenia rozmowy po seansie. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Listy z Wilczej" | Rozmowa po seansie
Czy jedna, zwykła ulica może opowiedzieć historię o przynależności? I czy listonosz widzi to samo miejsce co reżyser, który wciąż próbuje nazwać tu swój dom? Po seansie filmu dokumentalnego „Listy z Wilczej” odbyło się spotkanie z twórcami i bohaterem filmu. W rozmowie udział wzięli producentka Karolina Śmigiel, dystrybutorka Karolina Sienkiewicz oraz Piotr Chadryś - listonosz, którego codzienna trasa stała się sercem tej opowieści. Twórcy mówią o bardzo osobistym początku projektu – wyjściu z kamerą na własną ulicę i potrzebie uważnego przyjrzenia się ludziom, którzy żyją obok siebie, często pozostając w dystansie. Dla reżysera Wilcza stała się punktem wyjścia do uniwersalnej historii o szukaniu miejsca, akceptacji i poczuciu bycia „u siebie”. Piotr Chadryś opowiada o początkowej nieufności wobec kamery i o tym, jak z czasem zamieniła się ona w zaufanie. Po ponad dwudziestu latach pracy zna Wilczą przez pryzmat kilku pokoleń mieszkańców. Zderzenie tej perspektywy z doświadczeniem reżysera nadaje filmowi szczególną siłę i czułość. Karolina Sienkiewicz dzieli się historią festiwalowej drogi filmu i reakcjami widzów - także tych, którzy kiedyś mieszkali na Wilczej i dzięki filmowi mogli wrócić do własnych wspomnień. To rozmowa o pamięci, zmianie i o tym, że każda ulica zasługuje na swojego kronikarza - zanim zniknie. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Pociągi" | Rozmowa po seansie
Ten film nie daje jednej odpowiedzi. Stawia widza wobec historii i zmusza do uważnego patrzenia. Po seansie „Pociągów” spotkaliśmy się z twórcami filmu: reżyserem Maciejem Drygasem, montażystą Rafałem Listopadem oraz producentką Vitą Żelakeviciute. Rozmowę poprowadził Jakub Demiańczuk. Twórcy opowiadają o jednym z najbardziej wymagających projektów w dorobku Macieja Drygasa - filmie, który wraz z upływem czasu i kolejnymi wydarzeniami na świecie staje się coraz bardziej aktualny i coraz trudniejszy w odbiorze. Jedni widzą w nim nadzieję, inni opowieść o historii, która nieustannie się powtarza. Rozmowa dotyczy pracy z materiałami z 98 archiwów z całego świata i setkami godzin nagrań. Początkowo punktem wyjścia były teksty pisane w pociągach - listy, dzienniki, notatki - jednak z czasem zapadła decyzja o rezygnacji ze słów. Obrazy archiwalne zaczęły mówić same za siebie. Rafał Listopad opowiada o intensywnym procesie montażu i magnetycznej sile archiwaliów, które porządkują się w mapę tematów i emocji. Producentka zwraca uwagę na skalę logistycznych i finansowych wyzwań oraz na to, jak praca z archiwami staje się także opowieścią o rozwoju technologii kina i nadawaniu nowego sensu istniejącym obrazom. „Pociągi” to film o pamięci i o tym, jak obrazy z przeszłości wciąż boleśnie rezonują z teraźniejszością – niezależnie od czasu i miejsca. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Silver" | Rozmowa po seansie
Miała być podróż. Został film, który okazał się zobowiązaniem. Po seansie dokumentu „Silver” odbyło się spotkanie z twórcami filmu. W rozmowie udział wzięli reżyserka Natalia Koniarz, autor zdjęć Stanisław Cuske, kierowniczka produkcji Katarzyna Dudarewicz oraz autor dźwięku i muzyki Marcin Lenarczyk. Spotkanie poprowadziła Magda Felis. Twórcy opowiadają, jak rowerowa wyprawa przez Amerykę Południową doprowadziła ich do Boliwii i górniczej społeczności żyjącej w cieniu góry – dumy miejsca, ale jednocześnie źródła brutalnej codzienności. Zamiast krótkiej obserwacji pojawiła się decyzja o zostaniu na dłużej i wejściu w świat, z którego trudno się wycofać. Mieszkając w opuszczonej szkole i pracując minimalnymi środkami, filmowcy stopniowo zdobywali zaufanie bohaterów. Granica między obserwacją a uczestnictwem zaczęła się zacierać. Film odsłania rzeczywistość, w której szczególnie kobiety i dzieci nie znają innego życia poza górą. Istotną rolę odgrywa warstwa dźwiękowa. Marcin Lenarczyk mówi o rezygnacji z klasycznej muzyki na rzecz ciszy, rytmu oddechu i surowych dźwięków pracy w kopalni. Wszystkie odgłosy pochodzą bezpośrednio z tej przestrzeni – bez upiększeń i bez zewnętrznych ingerencji. To rozmowa o odpowiedzialności dokumentalisty i o kinie tworzonym z uważnością, pokorą i szacunkiem wobec rzeczywistości. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Dziecko z pyłu" | Rozmowa po seansie
Jak opowiedzieć o wojnie, nie robiąc filmu o wojnie? Po seansie filmu dokumentalnego „Dziecko z pyłu” spotkaliśmy się z jego twórcami: Weroniką Mliczewską (reżyseria), Marcinem Sucharskim (montaż) oraz Jarosławem Sterczewskim (korekcja koloru). Rozmowę poprowadził Igor Kierkosz. Weronika Mliczewska opowiadała o historii Sanga, w której konflikt staje się tłem dla intymnej opowieści o nieobecnym ojcu i poszukiwaniu własnej tożsamości. W wietnamskim kontekście brak ojca oznacza brak korzeni – a bez nich trudno ruszyć dalej. Twórcy mówili również o pracy w warunkach realnego ryzyka, autocenzury i strachu przed inwigilacją, które wpływały na decyzje montażowe i narracyjne. Jak podkreślali, najważniejsze okazało się nie samo spotkanie z ojcem, lecz to, co wydarzyło się później. Jarosław Sterczewski mówił o budowaniu emocji kolorem i rytmem obrazu. Choć film realizowany był w różnych technikach, jego wspólnym mianownikiem pozostała czułość wobec bohaterów – nawet tam, gdzie historia nie daje prostych odpowiedzi. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„Bałtyk" | Rozmowa po seansie
Kim jest Pani Miecia i dlaczego „Bałtyk” porusza tak wielu widzów? Po seansie filmu dokumentalnego „Bałtyk” odbyło się spotkanie z jego twórcami i bohaterką. O kulisach powstawania opowiadali reżyserka Iga Lis, autor zdjęć Kacper Gawron, montażysta Kosma Kowalczyk, autor muzyki Bartosz Kruczyński, twórcy dźwięku Paweł Uszyński i Tadeusz Chłoń, producentka kreatywna Katarzyna Malinowska oraz niezastąpiona bohaterka filmu - Barbara „Miecia” Wróblewska. Pani Miecia mówiła szczerze o życiu, zdrowiu i relacjach z ludźmi. Podkreślała, że to właśnie kontakt z turystami i klientami w wędzarni daje jej siłę, sens i energię do życia. Otwarcie mówiła o przekonaniu, że „nie umiera się szybko - trzeba żyć do śmierci”. Najważniejszymi krytyczkami filmu okazały się dla niej wnuczki - ich akceptacja była wzruszająca i kluczowa. Iga Lis opowiadała o pierwszym obrazie, który stał się impulsem do filmu: dymie z wędzarni, turystach proszących o zdjęcia i spotkaniu z kobietą o niezwykłej sile. Mówiła o budowaniu kontrastów, emocjonalnej dramaturgii i o obawach związanych z zagranicznym odbiorem filmu, które - jak się okazało - były zupełnie niepotrzebne. Twórcy rozmawiali także o muzyce i dźwięku. Bartosz Kruczyński zdradził, że ścieżka dźwiękowa oparta jest na sentymentalnej, powtarzalnej strukturze, podkreślającej cykliczność i sezonowość nadmorskich kurortów. Ważnym tematem była też polskość, doświadczenia dzieciństwa oraz kontrast między letnim chaosem a zimową ciszą Łeby. To rozmowa o miejscu, z którego nie da się uciec - i o ludziach, którzy nadają mu sens. Zapraszamy do obejrzenia rozmowy po seansie. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY
„LARP. Miłość, trolle i inne questy" | Rozmowa po seansie
Co się stanie, gdy osobiste wspomnienia nerda, miłość do kina i doświadczenia z LARP-ów zamienią się w pełnokrwistą komedię o bliskości, lęku i fantazji? I dlaczego, żeby naprawdę rozbawić widza, trzeba zaplanować każdy żart co do milimetra? Po seansie filmu „LARP. Miłość, trolle i inne questy” spotkaliśmy się z twórcami. W rozmowie udział wzięli reżyser Kordian Kądziela, odtwórca głównej roli Filip Zaręba, współscenarzysta Michał Wawrzecki, autor muzyki Jan Sanejko, montażystka Magdalena Chowańska oraz autor zdjęć Cezary Stolecki. Reżyser opowiada o bardzo osobistym punkcie wyjścia filmu – doświadczeniu bycia nerdem i outsiderem, fascynacji kinem oraz powrocie do świata LARP-ów. Film wyrasta z poczucia życia „w rozkroku”: między rzeczywistością a fantazją, potrzebą bliskości a lękiem przed nią, a także z refleksji nad różnicą pokoleniową i miłością. Twórcy podkreślają, że kluczowa była frajda z realizacji filmu. Świadome sięgnięcie po kino gatunkowe miało dawać radość zarówno ekipie, jak i widzom. Jednocześnie pokazują, że komedia to nie improwizowany chaos, lecz precyzyjnie zaprojektowana konstrukcja – rytm, pauzy, dialogi, kolejność informacji, obiektyw i dystans kamery są częścią matematyki żartu. Filip Zaręba mówi o niemal bolesnym utożsamianiu się z bohaterem – wrażliwym freakiem filmowym, zakochanym w świecie fantasy, „Gwiezdnych wojen” i „Wiedźmina”. Dzieli się osobistymi doświadczeniami bycia niezrozumianym i wykorzystanym oraz opowiada o terapeutycznym wymiarze pracy nad filmem. „LARP” stał się dla niego formą konfrontacji z samym sobą i z rzeczami, których wcześniej nie potrafił wypowiedzieć. To szczera, zabawna i momentami bardzo intymna rozmowa o tym, że eskapizm nie zawsze jest ucieczką od życia – czasem bywa jedyną drogą, by naprawdę się z nim zmierzyć. Cykl: Festiwal 28. Orłów — Rozmowy po seansach. Polska Nagroda Filmowa. Realizacja LIVE — AMA FILM ACADEMY